منطق اصلی این نهاد ناظر این است: اگر یک سیستم فقط به آدرس آی‌پی یا کشور اتصال کاربر تکیه کند، طبیعی است که با وی‌پی‌ان فریب بخورد. بنابراین پلتفرم‌ها موظف شده‌اند از روش‌های چندلایه استفاده کنند، به‌طوری‌که تغییر آی‌پی به‌تنهایی نتواند سن واقعی کاربر را پنهان کند. به زبان ساده، قانون می‌گوید پلتفرم‌ها نباید فقط بپرسند «از کجا وصل شده‌ای؟»، بلکه باید مجموعه‌ای از نشانه‌ها را کنار هم بگذارند تا بفهمند آیا یک کاربر احتمالاً زیر ۱۶ سال است یا نه.

استفاده از وی‌پی‌ان، یک علامت هشدار

یکی از این نشانه‌ها، تشخیص اتصال از طریق وی‌پی‌ان یا پروکسی است. بسیاری از پلتفرم‌های بزرگ پیش از این هم ابزارهایی برای شناسایی ترافیک این ابزارها داشته‌اند، مثلاً از طریق فهرست سرورهای شناخته‌شده وی‌پی‌ان یا الگوهای فنی خاص در ترافیک اینترنت. eSafety از پلتفرم‌ها می‌خواهد این قابلیت‌ها را فعال و تقویت کنند، اما نه به‌عنوان تنها معیار تصمیم‌گیری. اگر سیستم تشخیص دهد کاربری از وی‌پی‌ان استفاده می‌کند، این فقط یک «علامت هشدار» است، نه دلیلی قطعی برای مسدودسازی یا رد سن.

در کنار تشخیص وی‌پی‌ان، توجه ویژه‌ای به داده‌های مربوط به دستگاه و حساب کاربری شده است. برای مثال، اگر یک کاربر با یک گوشی مشخص بارها تلاش کند حساب بسازد، سن خود را تغییر دهد یا پس از حذف حساب دوباره ثبت‌نام کند، این رفتارها به‌عنوان «نشانه‌های دور زدن» تلقی می‌شوند. eSafety از پلتفرم‌ها انتظار دارد این الگوهای رفتاری را تحلیل کنند. این کار الزاماً پیچیده یا مرموز نیست؛ همان‌طور که بانک‌ها رفتارهای مشکوک مالی را زیر نظر می‌گیرند، شبکه‌های اجتماعی هم می‌توانند الگوهای غیرعادی ثبت‌نام و استفاده را شناسایی کنند.

کاربران باید سن‌شان را اثبات کنند

یکی دیگر از ستون‌های اصلی این سازوکار، «احراز سن» است. برخلاف تصور رایج، قانون استرالیا پلتفرم‌ها را مجبور نکرده که از همه کاربران مدارک شناسایی رسمی بخواهند. بلکه تأکید شده که روش‌های مختلفی برای احراز سن وجود داشته باشد و کاربران حق انتخاب داشته باشند. این روش‌ها می‌تواند شامل تأیید سن از طریق سرویس‌های شخص ثالث، استفاده از داده‌های سیستم‌عامل یا فروشگاه‌های اپلیکیشن، یا در موارد خاص، ارائه مدرک هویتی باشد.