۰۹:۴۱ – ۱۴ دی ۱۴۰۴ باشگاه خبرنگاران جوان – گاهی یک نگاه کوتاه، مسیری بلند را رقم میزند. در سالهایی که شرق کشور بیش از هر چیز با واژه «ناامنی» شناخته میشد، فرماندهای بود که مرز را نه فقط با نقشههای نظامی، بلکه با زندگی مردمش تعریف میکرد؛ فرماندهای که باورداشت اگر ریشه معیشت مردم […]
۰۹:۴۱ – ۱۴ دی ۱۴۰۴
باشگاه خبرنگاران جوان – گاهی یک نگاه کوتاه، مسیری بلند را رقم میزند. در سالهایی که شرق کشور بیش از هر چیز با واژه «ناامنی» شناخته میشد، فرماندهای بود که مرز را نه فقط با نقشههای نظامی، بلکه با زندگی مردمش تعریف میکرد؛ فرماندهای که باورداشت اگر ریشه معیشت مردم تقویت شود، دیوار امنیت خودبهخود بالا میرود.روایتی که امروز از دل دشتهای سبز پسته در مرزهای خراسان جنوبی شنیده میشود، ماجرای یک تصمیم لحظهای نیست؛ داستان نگاهی عمیق است که سالها پیش توسط سردار شهید حاجقاسم سلیمانی پایهگذاری شد؛ نگاهی که امنیت را از زمین آغاز میکرد، نه از برجکها.
مرز؛ فقط خط دفاعی نیست
دهه ۷۰ برای شرق کشور، دهه سختیها بود؛ قاچاق، تحرکات گروهکها و فقر مزمن، زندگی مرزنشینان را در تنگنا قرار داده بود. در همان سالها، سردار سلیمانی که مسئولیتهای مهمی در تأمین امنیت مناطق شرقی داشت، در جلسات محدود و مأموریتهای میدانی، یک نکته را مدام تکرار میکرد: «تا مردم پایکار زندگیشان نایستند، امنیت ماندگار نمیشود.»علی پردل، یکی از همرزمان آن روزهای سردار میگوید: «حاجقاسم وقتی وارد منطقه میشد، قبل از اینکه سراغ گزارشهای امنیتی برود، از قیمت محصول، وضعیت آب و حتی بدهی کشاورزها سؤال میکرد. برایش عجیب نبود که یک فرمانده نظامی اینقدر جزئی به زندگی مردم نگاه کند.»
پروازی که به یک ایده ختم شد
در یکی از مأموریتهای پایش مرزی، مسیر بازدید از بیرجند تا نقاط صفر مرزی زیرکوه امتداد داشت. بالگرد بر فراز دشتهایی عبور میکرد که در آن زمان، جز خاک و باد چیزی در آن دیده نمیشد.در نقطهای که امروز صدها هکتار باغ پسته قد کشیده، سردار سلیمانی لحظاتی طولانی به زمین خیره ماند و رو به همراهانش گفت: «این خاک، اگر رها نشود، میتواند خودش مرز را نگه دارد.»یکی از کارشناسان محلی که در آن پرواز حضور داشت، نقل میکند: «همان جا از اقلیم، میزان شوری خاک و منابع آب پرسید. انگار از قبل میدانست این زمین چه آیندهای دارد.»
وقتی معیشت، خط مقدم میشود
سردار سلیمانی در جمع معتمدان محلی، ایدهاش را صریح بیان کرد: «مردمی که نانشان از این خاک درمیآید، اجازه نمیدهند ناامنی به خانهشان نزدیک شود.»این جمله، بعدها برای بسیاری از مرزنشینان تبدیل به یک باور شد. او تأکید داشت که اقتصاد مرزی، بخشی از دفاع ملی است؛ دفاعی بیصدا اما ماندگار.
از یک خاطره تا یک تصمیم بزرگ
سالها بعد، یکی از فرماندهان بومی که آن روزها در کنار سردار بود، تصمیم گرفت آن نگاه را از خاطره به عمل تبدیل کند. او در بازگشت به زادگاهش، زمینهایی را خرید که روزی سردار به آنها اشاره کرده بود.این فعال اقتصادی مرزی میگوید: «خیلیها گفتند اینجا جواب نمیدهد، اما ما به همان جمله حاجقاسم تکیه کردیم. گفت اگر زمین را آباد کنید، زمین هم از شما محافظت میکند.»
دشتهایی که امروز نفس میکشند
امروز، بیش از ۴۰۰ هکتار از اراضی مرزی زیر کشت پسته رفته است؛ محصولی که نهتنها اشتغال پایدار ایجاد کرده، بلکه باعث ماندگاری جمعیت، کاهش مهاجرت و افزایش حس تعلق به مرز شده است.یکی از جوانان بومی منطقه میگوید: «وقتی کار هست، امید هم هست. حالا خودمان مراقب زمین و مرزمان هستیم.»
فرماندهای که بیصدا اثر گذاشت
سردار سلیمانی از آن دست فرماندهانی بود که کمتر دستور میداد و بیشتر الهام میبخشید. ساده میآمد، ساده میرفت و بیآنکه نامی از خود باقی بگذارد، مسیرها را تغییر میداد.یکی از نیروهای قدیمی منطقه میگوید: «او به ما یاد داد امنیت فقط با اسلحه نیست؛ گاهی با کاشت یک نهال، میشود یک مرز را حفظ کرد.»
میراثی که هنوز ادامه دارد
امروز، هر درخت پسته در این دشتها، یادآور نگاهی است که امنیت را با آبادانی معنا کرد. حاجقاسم سلیمانی رفت، اما ایدههایش هنوز در خاک مرز زندهاند؛ ایدههایی که نشان میدهد امنیت پایدار، از دل مردم و معیشت آنها میجوشد.
منبع: فارس
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
